فی الواقع

چه جوری باید مردن آدما رو باور کرد؟ چه جوری باید باور کرد آدمی که کنارت بوده و از یه جو و هوای مشترک با تو نفس کشیده حالا دیگه نیست ؟ چه جوری باید باور کرد که تمام خنده ها و گریه ها و استرسا و نفس کشیدنای تا قبل اینش، تموم دویدناش ، راه رفتناش، نشستناش، تموم عملکردای حیاتیش، تموم تمومشون ، دیگه وجود نداره و انگار نه انگار که قبل از این بوده؟ چه جوری باید باور کرد؟ چه جوری باید از بهت بیرون اومد؟ چه جوری...؟